صحنه و فضای جامعه‏ی ایران را سران حکومت به صحنه‏ی مرگ و وحشت تبدیل نموده‏اند. چکاندن ماشه‏ی اسلحه بر روی مخالفین و معترضین، به‏کارگیری باطوم و طناب دار به‏عنوان ابزارهای تعرض و مرگ هم‏چنان دارد بر افکار و شانه‏های کارگران و زحمت‏کشان و فرزندان‏شان سنگینی می‏کند. سردمداران رژیم جمهوری اسلامی روزی بنابه منفعت و مصلحت‏هایی اعدام‏هایی خیابانی را قطع و روزی دیگر بر تداوم چنین صحنه‏های "عبرت" انگیزی پای می‏فشارند. علم نمودن چنین صحنه‏های دردناک و روغن کاری دائمی ماشین سرکوب در ابران قطع نشدنی‏ست و سران حکومت دارند، با توسل جستن به این نوع ابزارها و روش‏ها، عمر به‏ناحق‏شانرا طولانی‏تر می‏نمایند.

قداره‏بندان و سرکوب‏گران نظام شاهنشاهی در ۸ تیر ماه ۱۳۵۵ یکی از خانه‏های تیمی چریکهای فدائی خلق ایران را در مهرآباد جنوبی به‏محاصره‏ی خود در آورده و طی چندین ساعت درگیری، قلب پرا از کین رفقا: حمید اشرف، یوسف قانع خشک‏بیجاری، غلام‏رضا مهربانی، محمدرضا یثربی، فاطمه حسینی‏ابرده، محمدحسین حق‏نواز، طاهره خرم، عسگر حسینی‏ابرده، محمدمهدی فوقانی، علی‏اکبر وزیری و غلام‏علی خراط‏پور را از طپش باز داشتند.

امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند تعمق به‏گذشته‏ی خویش می‏باشیم؛ گذشته‏ای که با انبانی از ناکرده‏ها و سستی‏ها همراه‏ست. بیش از هر زمان دیگر محتاج آنیم تا به‏دانیم خطاهای ما چه بوده است و چه کردیم. وقت تکاندن لباس‏های سیاسی غبارآلودمان می‏باشد. اگر چه می‏پذیریم مرور به گذشته می‏تواند راه‏ها را هموار سازد؛ امّا در عمل به شدت با منطقِ بازنگری و بازبینی بیگانه می‏باشیم. همواره بر این باوریم که بی خطائیم و آن‏چه را که تا کنون انجام داده‏ایم از بهترین‏ها بوده است و متأسفانه تنها بر آن حقیقتی صحه می‏گذاریم که صرفاً از جانب ما بیان شده و می‏شود. مگر می‏توان خود را به آرمان مارکسیست – لنینیست‏ها نزدیک دانست و از متد نقدِ خودی فاصله گرفت؟ نقدی که متضمن همواری‏هاست.

جنبش‏های اعتراضی کارگران و زحمت‏کشان در کوران مبارزاتی خویش علیه‏ی‏ سرمایه در اقصا نقاط دنیا، علی‏رغم بر جای‏گذاری خسران‏های جانی و مالی، از دستآوردهای بسیار ارزنده‏ای برخوردار می‏باشد که بی تردید نگاهِ دقیق به‏هر یک از این دوره‏ها می‏تواند بر رادیکالیزم مبارزاتی توده‏ها بی‏افزاید. به‏عبارتی دیگر، تاریخ مبارزاتی توده‏های ستم‏دیده‏ مملو از تحولات دگرگونه‏ساز و نقش‏آفرینی‏های بی‏دریغِ عناصر کمونیست و رزمنده، علیه‏ی نظام‏های ظالمانانه و سرکوب‏گر می‏باشد؛

توده‏های ستم‏دیده‏ی ایران هر روزه دارند در زیر سلطه‏ی رژیم جمهوری اسلامی خبرهای ناگواری را می‏شنوند. خبرهای بسیار درد آور و تکان‏هنده که با شنیدن آن قلب هر انسان آزادی‏خواه را می‏آزراند. زندگی در ایران برای میلیون‏ها انسان به‏مانند مرگِ تدریجی‏ست. سران حکومت همه را در مضیقه‏ی کامل قرار داده‏اند و کارگران جدا از درگیری با هزاران مشکلات و مصائب دست‏ساز سرمایه‏داران، جان‏شان روزانه در معرض خطر قرار گرفته است و هر لحظه دارند با مرگ دست‏و‏پنجه نرم می‏کنند. طبیعتاً وجود چنین وضعیتی تماماً به‏گردن مناسبات حاکم بر جوامع‏ای‏ست که قدرت‏مداران ساخته‏اند.

چند روزی تنشج و درگیری‏ها در لبنان بالا گرفت و فضای منطقه و لبنان را در هم ریخت و به‏موازات آن گمانه‏زنی‏هایی را در میان نیروهای سیاسی موجود در خارج از کشور به‏وجود آورد که نگاه و بررسی بعضاً از آن دیدگاه‏های مطرح شده، بی‏مناسبت نمی‏باشد. اگر چه خاصیت تنش کوتاه مدت در لبنان را می‏توان در فاکتورهایی هم‏چون گسیل هر چه بیش‏تر  تجهیزات نظامی و ناوهای هواپیمابر به منطقه و سواحل لبنان و انتصاب ارشد نظامی، "میشل سلیمان" به‏عنوان رئیس جمهور لبنان، مقام و منصبی که از مدت‏ها قبل به دلیل عدم توافق جناح‏های متفاوت در لبنان خالی مانده بود، بر شمارد؛

اگر به‏خواهیم تاریخ‏چه‏ی جنبش کمونیستی ایران را زیر و رو نمائیم و هر دوره از آنرا مورد بررسی قرار دهیم، می‏توان گفت که در هر مقطع از حیات خود، تأثیرات بس متفاوتی را بر جنبش‏های اعتراضی جامعه‏ی‏مان بر جای گذاشته است. تأثیرات و نتایجی که نیازمند بازنگری دقیق و مجدد، به‏منظور رادیکالیزه نمودن هر چه بیش‏تر جنبش‏های اعتراضی و راه‏جوئی‏های عملی‏ست. به‏عبارت صحیح‏تر می‏توان گفت که انقلاب ایران، در هر برهه از زمان، نیازمند بُرش مبارزاتی، مبارزین و کمونیست‏هاست.

نغمه‏ی جنگِ قدرت در لبنان بار دیگر نواخته شد و سرمایه‏داران و دار و دسته‏های رنگارنگ‏شان دارند، جنگ خانمان‏سوز دیگری را به‏مردم لبنان و منطقه تحمیل می‏نمایند. هنوز آثار مخرب جنگ ۱۵ ساله و ۳۳ روزه‏ی لبنان از فضا و جامعه‏ی لبنان رخت بر نه‏بست و حامیان سرمایه در تدارک  و سازمان‏دهی جنگی دیگراند.

البته که وقوع چنین رخ‏دادِ مخرب و شومی تازگی ندارد و مردم لبنان بارها و بارها شاهد جنگ‏های داخلی به‏منظور اعمال قدرت یکی بر دیگری بوده‏اند و در عمل دیده‏اند که دولت‏ها و دسته‏جات مسلح و مرتجع‏ی وابسته، به بهانه‏های متفاوت آشوب و بلبشو به‏راه می‏اندازند تا سیاست‏های امپریالیستی را در منطقه به منصه‏ی ظهور به‏رسانند؛

اوج شقاوت، بی‏رحمی و جنایت سرمایه را می‏توان در تصاویر فوق مشاهده نمود. همه جا کودکان به چنین وضعِ دهشتناکی روبرو می‏باشند و دنیای آنان، دنیای کودکی نیست؛ دنیای شادی و نشاط و سر زندگی نیست؛ دنیای فقر و بدبختی و به‏هرز رفتن زندگی‏شان در زیر سلطه‏ی نظام‏های به‏اصطلاح متمدن، پیشرفته و دولت‏های حامی آنان می‏باشد. این وضعیت دیگر برای آنان قابل تحمل نیست؛ به صدها دلیل، از جمله از گرسنگی و بی غذائی مفرط می‏توان استخوان‏های‏شان را شمرد و بی آبی دیگر رمقی برای آنان بر جای نه‏گذاشته است.