(پیرامون گفتگوی "فعالین چپ دانشجوئی" با سایت اشتراک)

نگاه‏ها از کارکردهای چپ متفاوت است و هر کسی دارد از دریچه‏ی خودی موقعیت گذشته و کنونی چپ را رقم می‏زند. تصویرهای داده شده، هم‏خوانی‏ای با واقعیات نه‏دارد. هر چقدر زیر و روی‏اش می‏کنیم، نمی‏توانیم به جمع‏بند صحیح‏ای که منطبق بر اعمال انسانی‏ست، دست یابیم. بزعم خود دارند به نقد نادرستی‏ها می‏نشیند ولی در عمل به راه دیگری می‏رونند و دارند نقش و پای خود را در بروز چنین وضعیتی کنار می‏کشند. همواره دارند نوک قلم‏شانرا به سمت دیگران نشانه می‏گیرنند و کاری به اعمال و رفتار خودی نه‏دارند. این کار ساده، به سیاست روتین همه‏ی نیروها و عناصر معتقد به آرمان‏های کمونیستی تبدیل گشته است. درد کهنه شده‏ای‏ست و به‏درجات متفاوت در ذهن همه ریشه دوانده است.

انقلاب کبیر اکتبر تاریخ بشریت را رقم زد و تعریف تازه‏ای از دنیای مدافع‏ی انسانیت ارائه داد. در حقیقت نقطه‏ی قوت اکتبر در بیان عملی منافع‏ی میلیون‏ها کارگر و زحمت‏کشی نهفته بود که سال‏ها توسط ظالمان و سرمایه‏داران به یغما برده شده بود. عظمت و یکتایی انقلاب اکتبر در آن بود که توانست به‏رهبری لنین پرچم کمونیزم را برای اولین بار در جهان سرمایه‏داری برافزارد و به اثبات به‏رساند که آن ایدئولوژی و آن سیاستی قادر به بیانِ حق و حقوق محرومان می‏باشد که نه از منفعت تعداد قلیلی از صاحبان ابزار تولید و استثمارگر بل از منظر رشد و منفعت بشریت و جامعه‏ای عاری از ظلم و ستم حرکت می‏نماید.

در هفته‏های آغازین سال تحصیلی، بعضاً دانشگاه‏های ایران شاهد اعتراضات دانشجویان علیه‏ی مقامات دانشگاهی – دولتی بوده است.

از دیر باز رسم بر آن بوده است‏که دانشگاه‏ها و دانشجویان در قبال توده‏های ستم‏دیده و جنبش‏های اعتراضی، وظیفه‏ی چند گانه دارند و همواره در توضیح نابسامانی‏های موجود جامعه و ارائه‏ی درک واقعی از ماهیت سرمایه‏داران پیش‏قدم‏اند. رسم بر آن بوده است‏که مطالبات دانشجویان با مطالبات سران حاکمیت متضاد از هم می‏باشد و همه‏ی تلاش دانشجوی مدافع‏ی آزادی و منافع‏ی مردمی‏ست تا توطئه‏ها و نقشه‏های شوم حامیان نظام‏های سرمایه‏داری را بر ملا سازد.

مدتی‏ست که فضای درون جامعه‏ی‏مان بُعد دیگری به‏خود گرفته و خیایان‏ها به تلاقی نیروهای معترض با سرکوب‏گران رژیم جمهوری اسلامی تبدیل گشته است. نارضایتی‏ها در زیر سلطه‏ی ظالمان هر روزه است و در این میان گزمه‏های سرمایه دارند به‏منظور منفعت تمام عیار جناح خودی، سنگ تمام می‏گذارنند و به انحراف اعتراضات مردمی و به قلع و قمع آنان می‏پردازنند. در حقیقت کنش و واکنش‏های طبقاتی در درون جامعه‏ی‏مان به مدار تازه‏ای شفیت نموده است و بر خلاف گذشته و این‏بار بالائی‏ها بطور عملی و در ابعاد وسیع‏تری به‏جان هم افتاده‏اند. به‏موازات آن مردم هم در این میان خواهان بازستانی حقوق چندین دهه‏ی خویش از حاکمان‏اند.

تابستان هر سال زخم‏های خانواده‏ی هزاران زندانیان سیاسی دهه‏ی شصت عودت می‏کند و بار دیگر غم و اندوه‏ای جانگداز سراسر جامعه را فرا می‏گیرد. براستی که آن روزها و وقایع‏ی دردناکِ در حول و حوش آنرا نمی‏توان فراموش کرد؛ نمی‏توان فراموش کرد که چه بر سر جوانان و فرزندان کارگران و زحمت‏کشان آورده‏اند؛ نمی‏توان فراموش کرد که چگونه جانیان بشریت در خدمت‏گذاری به نظام جمهوری اسلامی، گوی سبقت را از هم ربودند و زندان‏ها را به‏میدان قدر قدرتی خویش تبدیل نمودند.

(نکاتی چند پیرامون پاسخ یوسف زرکار به نظرخواهی گزارشگران) 

تعابیر و تفاسیر متفاوتی در حول و حوش اعتراضات اخیر مردمی وجود دارد. تعابیری که بی‏گمان برخاسته از منش و جایگاهِ فکری آدمی‏ست. اگر نه‏خواهیم به واژه‏های پرتاب شده‏ایی هم‏چون "خیزش بزرگ"، "جنبش عظیم"، "خیزش خونین"، "قیام مردم"، "حرکت آگاهانه" و امثالهم حساسیت نشان ‏دهیم و به محتوای بحث‏های ارائه شده به‏پردازیم بی‏تردید به استنتاجاتی دست خواهیم یافت که فارغ از حقیقت و پاسخ‏گوئی روشن به "چه باید کرد"هاست.

اگر به‏خواهیم به ادبیات کودکان در ایران نگاهی بی‏اندازیم، بی تردید بدون مراجعه به آثار «صمد بهرنگی» که بازگوی کننده‏ی هزاران درد و رنج کودکی‏ست، ناممکن می‏باشد؛ اگر به‏خواهیم نقش «صمد» را در آموزش و تربیت کودکان نادیده ‏گیریم، بدون شک به جایگاه و ارتباط زنده‏ی وی با کودکان پی نبُرده‏ایم؛ اگر به‏خواهیم «صمد» را به یک نسل و سن و سال محدود نمائیم، بی‏گمان نمی‏توانیم به افکار «صمد» در جامعه‏ی طبقاتی و در جامعه‏ای که زور و استثمار، بی‏خانمانی و فقر دارد بر سر و کول محرومان بالا می‏رود، واقف گردیم.

توضیح و ارزیابی اپوزیسیون خارج از کشور حول اعتراضات مردمی, بعد از ۲۲ خرداد، در بطن خود حکایت از جایگاهِ سیاسی آنان در جامعه‏ی طبقاتی دارد. به عبارتی صحیح‏تر باید اذعان نمود که تنش‏های ناشناخته و بی سابقه‏ی اخیر درون جامعه باعث گردیده است تا یک‏بار  دیگر، هم بر بی نقشی کامل نیروهای موجود پی بُرد و هم بر نگاهِ یکایک و بی و‏ظیفه‏گی عملی هر چه بیش‏تر آنان آشنا گردید. بدون کمترین شک و شبهه‏ای می‏توان گفت که فعالیت‏های چندین دهه‏ی نیروهای موجود در خارج از کشور با هر قد و قواره‏ای، کمترین اثری در سمت‏و‏سوی تنش‏های مردمی با دولت‏مردان رژیم جمهوری اسلامی نه‏داشته و اعتراضات فعلی به صدها دلیل، به سرهای گوناگونی به غیر از آنان وصل است.

شهرها و روستاهای کردستان ایران از زمان قدرت‏گیری رژیم جمهوری اسلامی به صحنه‏ی جنایت‏کاری‏های سرکوب‏گران نظام تبدیل گردیده بود. در همان سه ماهه‏ی اوّل یعنی در نوروز ۵۸، سنندج به خاک و خون کشیده شد و شماری از مردم بی‏دفاع و کودکان جان خود را در اثر تعرض بی‏رحمانه‏ی اوباشان رژیم از دست دادند. هزاران کشته و مجروح و هزاران آواره ماحصل کارکرد سران نظامی‏ست که آمده بوده‏اند تا زندگی میلیون‏ها انسان رنج‏دیده را تلخ نمایند و "امنیت و آسایش" را برای حاکمان به ارمغان آورنند.

سناریوی بسیار جالبی دارد در صحن جامعه‏ی ایران و بویژه در درون حاکمیت اتفاق می‏افتد. از یک‏طرف اعتراضات مردمی، رژیم را کلافه نموده است و از طرف دیگر سران حکومت دارند پاچه‏ی همدیگر را می‏گیرنند. در این میان جناحی دارد وفاداران نظام را به‏پای میز "عدالت" می‏کشاند تا چرخه‏ی سیاست را در جهت امیال و منفعت خود کانالیزه ‏نماید. چنین رویداد و رخدادهایی را نمی‏تون به حساب طنز تاریخی نوشت بلکه ماحصل جامعه‏ی طبقاتی‏ست.